Tags: fifty shades of grey







VIJFTIG TINTEN GRIJS: DE HAMVRAAG

Op www.telegraaf.nl las ik: ‘Een hotel in Engeland heeft alle Bijbels in hotelkamers vervangen door de erotische bestseller ‘Vijftig Tinten Grijs’. In plaats van de standaard Gideon Bijbel, die in veel Britse hotelkamers te vinden is, ligt nu de spannende thriller in het nachtkastje. De hoteleigenaar van het Damson Dene hotel in Windermere, Jonathan Denby, bedacht dat hotelgasten die het boek niet durven te kopen, het op deze manier alsnog kunnen lezen. “Iedereen heeft het over ‘Vijftig Tinten Grijs’, dus we vonden het wel zo gastvrij om het boek in ons hotel aan te bieden”, vertelt Denby tegen NBC News. “Het boek ligt buiten zicht in het nachtkastje en bezoekers kunnen zelf kiezen of ze het willen lezen, of niet.” Het Damson Dene hotel heeft alle Bijbels uit de hotelkamers verwijderd.’


Of dit nou een publiciteitsstunt is of niet, wat maakt het uit? En het kan mij ook geen reet schelen dat ‘Fifty Shades of Grey’ een onrealistisch verhaal is! Is de Harry Potter-reeks dat ook niet? En de Lord of the Ring-serie? Want de hamvraag blijft: is ‘Fifty Shades of Grey’ een geil boek? Is het, ondanks het feit dat het ‘best wel slecht geschreven is’, een boek waar je opgewonden van wordt? Is het, ondanks het feit dat het eigenlijk gewoon een Harlequin-boek is dat zo’n 20 pornostappen verder gaat, een boek dat je je vriendinnen aanraadt? Is het een boek dat je koopt voor je vrouw, omdat je wil dat jullie het na een paar maanden eindelijk weer eens een keertje doen? Is het een schande om af en toe eens een lekker bullshit liefdesromannetje te lezen? Is het een schande om als vrouw te dromen over een bloedmooie man die belachelijk veel geld aan je wil spenderen en die je at any time een orgasme kan bezorgen? And again and again? Is het een schande om als vrouw gewoon even lekker naïef weg te willen glijden? Weg te soppen? Moet alles wat je leest intellectueel verantwoord zijn? Of spiritueel? Moet een boek dat gaat over een BDSM-relatie ook 100% realistisch zijn? Fifty Shades of Grey is te vinden in de fictie-sectie van de boekhandel, niet in de non-fictie-sectie! Hou toch op!

De beste vraag; krijg je nou een natte kut tijdens het lezen van ‘Fifty Shades of Grey’?

Ook al heb ik qua seksualiteit waarschijnlijk nét ietsje meer meegemaakt dan de gemiddelde Libelle-vrouw en dus best wel wat eelt op mijn kutje. Ook al is het ‘slecht’ geschreven (ik zit me, net als veel recensenten, óók te ergeren aan bepaald taalgebruik, maar ik zou verdomme willen dat ik het voor elkaar kreeg om een trilogie te schrijven die zo goed verkocht, want dan zou ik nooit meer hoeven te werken en zou ik de hele dag in bed liggen neuken… oh nee, dan zou ik me gaan inzetten voor goede doelen, zoals Oxfam Novib). En ook al ben ik niet representatief voor de gehele Nederlandse vrouwelijke bevolking, mijn antwoord op die laatste vraag is: ‘ja’. Ik word nat tijdens het lezen van ‘Fifty Shades of Grey’. En het zou een hoop vrouwen (en mannen) sieren als ze dat ook toe durfden te geven in plaats van te blijven hangen in recensies met de strekking: ‘Het is een slecht geschreven, niet literair en weinig diepgaand boek.’

HET BOEK VIJFTIG TINTEN GRIJS IS HIER TE KOOP (net als deel 2 & 3)







LUNA’S INNERLIJKE GODIN

De verkering en ik liggen in bed. Hij kijkt televisie (zie mijn eerdere column over een televisie op de slaapkamer en hoe alles op de een of andere manier toch helemaal is gegaan zoals ik van tevoren al gedacht had; het eerste wat gebeurt als we gaan slapen is het aanzetten van de televisie, bloody fucking killing for your sexlife!). Ik lees weer verder in ‘Vijftig Tinten Grijs’ van E.L. James.

“Ja, maar krijg je nou een natte kut van dat boek?”, vraagt de verkering.
“Ja, net nog wel, maar het begint een beetje te vervelen en het is ook best wel slecht geschreven”, zeg ik.
“Wat dan?”
“Ja, nou, op elke bladzijde heeft ze het wel over haar innerlijke godin en over dat ze in 1000 stukjes uit elkaar spat als ze klaarkomt en over z’n broek die op een bepaalde manier op z’n heupen hangt en daarna gaat ze weer over z’n grijze ogen dromen.”
“Op elke bladzijde?”
“Nee, natuurlijk niet op elke bladzijde maar de woorden ‘innerlijke godin’, ‘grijze ogen’, ‘heupen’ en ‘uit elkaar spatten’ komen mij iets te vaak voor.”
“Ja, maar krijg je er nou een natte kut van?”
“Half, een beetje, misschien.”
“Hmmm.”
“Oh, wacht hier staat het weer… innerlijke godin.”
“Als de woorden ‘innerlijke godin’ op de komende 2 pagina’s nog een keer voorkomen, gaan we dan neuken ?”
“Eh, okay.”

“Hahaha, het staat hier al, heb jij even mazzel, op de volgende bladzijde, regel 5, pagina 188, hahaha, kijk, ‘Mijn innerlijke godin schudt haar hoofd’”, lees ik voor.
“Als ze nog een keer voorkomen op de komende 3 pagina’s dan doen we het anaal”, zegt de verkering.
“Wat?”
“Kiet of dubbel.”
“Wat?”
“Als het er niet staat, dan gaan we slapen. Als het er wel staat dan doen we het anaal.”
“Eh.”
“Nou?”
“Nou, vooruit.”

Op de volgende pagina’s was de innerlijke godin van hoofdrolspeelster Anastacia nergens meer te bekennen. Amazing! Een wonder! Omdat deze woorden op bijna elke pagina in het boek te vinden zijn.

Dus de verkering verloor de weddenschap.
En ik ben een vrouw van m’n woord.

Die nacht droomde ik niet van grijze ogen.

HET BOEK VIJFTIG TINTEN GRIJS IS HIER TE KOOP (€ 10,-) >>